Lakbay Sanaysay

    "Siquijor: Mula Takot Patungong Pagkamangha"

    Mula pagkabata, takot na takot ako tuwing maririnig ko ang pangalang “Siquijor”. Para sa akin, ito ay isang lugar ng masasamang salamangka, mahika, at mga nilalang na hindi ko nais makatagpo. Hindi ko inasahan na sa paglipas ng panahon, ang parehong lugar na aking kinatatakutan ay magiging isa sa pinaka-hindi malilimutang bahagi ng aking buhay. Ang aking paglalakbay sa Siquijor ay isang regalo ng aking pamilya matapos kong makamit ang unang puwesto sa Academic Excellence noong ako ay nasa Baitang 11. Ang tatlong araw na paglalakbay na ito ay hindi lamang nagbigay sa akin ng pahinga mula sa mga gawain sa paaralan, kundi nagbukas din ng pinto sa bagong pananaw sa buhay at sa ating kalikasan.

Sa unang araw, sumakay kami ng barko patungong Siquijor. Sa unang hakbang pa lamang sa isla, ramdam ko na ang kakaibang enerhiya nito, hindi takot, kundi paghanga. Nirentahan namin ang isang van upang libutin ang iba't ibang atraksyon ng isla. Una naming pinuntahan ang Old Enchanted Balete Tree, isang 400 taong gulang na puno na mistulang nagtataglay ng lihim na kapangyarihan. Sa paanan nito, may mga isdang kumakain ng patay na balat sa paa ng mga bisita, isang simpleng karanasan na nagdala sa akin ng tuwa at pagkaunawa sa biyayang hatid ng kalikasan. Dahil sa pagod ng paglalakbay, nagdesisyon kaming magpahinga sa isang resort. Sa mga panahong ito, naramdaman ko ang kapayapaan habang tumitingin sa mga bituin numiningning sa langit, ang paghampas ng mga alon, ang pagkanta ng mga ibon, ang pagsipol ng hangin, at ang katahimikan ng kapaligiran. Sa sandaling iyon, nalimutan ko ang lahat ng alalahanin at problema sa buhay, at pinanghawakan ko lamang ang pasasalamat sa pagkakataong maranasan ang ganitong ganda ng mundo.

Sa ikalawang araw, mas naging masidhi ang aming paglalakbay. Matapos ang masarap na almusal, unang destinasyon namin ang Lazi Church, isang makasaysayang simbahan na itinayo noong ika-19 na siglo. Ang kanyang arkitekturang baroque at neoclassical ay patunay ng mayamang kultura at kasaysayan ng Siquijor. Dito, nanalangin ako kasama ang aking pamilya, hindi lamang para sa aming kaligtasan kundi para sa patuloy na kapayapaan sa aming buhay. Sumunod naming tinungo ang Cantabon Cave, isang madilim at mapanganib na kuweba na may lalim at matatalas na bato. Ang takot ay mabilis na napalitan ng pananabik habang ginagabayan kami ng aming tour guide sa loob ng kuweba. Mula sa dilim, nagtuloy kami sa Pitogo Cliff, kung saan naglakas-loob akong tumalon mula sa taas na 20 talampakan papunta sa malinaw at bughaw na dagat. Sa sandaling iyon, napagtanto ko ang aking pagmamahal sa dagat at ang hindi matatawarang yaman ng ating kalikasan. Natapos ang ikalawang araw sa Paliton Beach, kung saan naranasan ko ang tinaguriang "human drone swing" ng isla. Sa pagtatapos ng araw, nagmuni-muni ako sa halaga ng oras at kung paano natin ito dapat gamitin sa mga bagay na nagpapaligaya sa atin.

Sa huling araw ng aming pamamalagi sa isla, binisita namin ang Enchanted River, isang ilog na tila nilikha ng mga engkanto upang ipamahagi ang kanilang regalo sa mundo. Ang kristal na linaw ng tubig at ang tahimik nitong agos ay nagbigay sa akin ng pakiramdam ng himala at hiwaga. Hindi ko akalain na may ganoong klaseng lugar na kasing ganda sa ating bansa. Ang huling destinasyon namin ay ang Cambugahay Falls, ang pinakatanyag na talon sa Siquijor. Kahit mahirap ang paglalakad pababa patungo sa talon, sulit ang pagod nang makita ang mala-paraisong tanawin. Dito, muli kong sinubukan ang Tarzan swing at lumangoy sa malamig at asul na tubig. Ang pinakamahalagang bahagi ng araw na ito ay hindi lamang ang ganda ng lugar kundi ang alaala ng kasiyahan at pagtawa na ibinahagi ko kasama ang aking pamilya.

Habang nakahiga ako sa barko pabalik ng Cebu, may ngiti akong dala. Sa loob ng tatlong araw, mula sa takot ay napalitan ng paghanga ang aking nararamdaman para sa Siquijor. Natutunan ko na hindi dapat hatulan ang isang lugar o kahit isang tao base sa sabi-sabi, bagkus ay dapat maranasan ito mismo upang lubos na maunawaan. Ang aking paglalakbay sa Siquijor ay hindi lamang isang bakasyon, ito ay isang paglalakbay patungo sa mas malalim na pag-unawa sa ating mundo at sa sarili kong pagkatao. Sa huli, isang mahalagang aral ang aking natutunan at iyon ay ang pagunawa na ang kalikasan ay isang biyaya na dapat nating ingatan at ipagmalaki, hindi lamang para sa ating sarili kundi para sa susunod na henerasyon.