Replektibong Sanaysay

Hinahanap ang Kalinga:
 Isang Paglalakbay ng Pangungulila at Pagtataguyod sa Sarili
Isinulat ni: Tayshaun Clar

Sa bawat bata, ang pagkakaroon ng isang buong pamilya ay isang biyaya na hindi matatawaran. Ang pagmamahal ng isang ina at ama ay tila isang gabay na nagbibigay-liwanag sa ating landas habang tayo ay lumalaki. Subalit, hindi lahat ay nabibiyayaan ng ganitong uri ng pag-ibig at pag-aaruga. Ako ay isa sa mga batang iyon, isang anak na hindi kinilala, isang buhay na iniwan sa pangangalaga ng aking mga lolo at lola. Mula sa aking kapanganakan, ako ay itinakwil na ng aking mga magulang, at ang masakit na katotohanang ito ay naging bahagi ng aking pagkatao. Sa kabila ng kawalan ng presensya ng aking ama at ina, natuto akong tumayo sa aking sariling mga paa, humarap sa mundo nang mag-isa, at hanapin ang kabuluhan ng aking buhay.

Ang aking ama ay isang kilalang manlalaro ng basketball sa kolehiyo, ngunit sa kabila ng kanyang kasikatan, siya ay nalulong sa bisyo ng ilegal na droga at pambabae. Ang aking ina, sa kabilang banda, ay isang estudyanteng napilitang tumigil sa kanyang pag-aaral dahil sa aking hindi inaasahang pagdating. Bago pa man ako umabot sa unang taon ng aking buhay, natuklasan ng aking ina na mayroon nang ibang pamilya ang aking ama at may nauna na siyang anak. Ang kanilang paghihiwalay ay naging sanhi ng aking pagiging isang "ligaw na anak", isang bata na tila wala nang puwang sa kanilang mga bagong mundo. Ang parehong mga magulang ko ay nagpatuloy sa kanilang buhay, bumuo ng kani-kanilang pamilya, at iniwan akong bitbit ang bigat ng kanilang mga pagkakamali. Lumaki ako na walang yakap ng isang ina at walang gabay ng isang ama. Ang pagmamahal na dapat sana’y aking tinatamasa ay napalitan ng pangungulila at sakit. Hindi ko matandaan ang isang pagkakataon kung saan naramdaman kong ako ay tunay na mahalaga sa kanila. Sa tuwing makikita ko ang ibang bata na masaya sa piling ng kanilang pamilya, hindi ko mapigilang magtanong: "Bakit ako?" "Ano ang naging kasalanan ko para maranasan ito?" Ngunit sa kabila ng aking lungkot, natuto akong mabuhay nang mag-isa. Wala akong ibang maasahan kundi ang aking sarili. Ang aking mga lolo at lola ang nagsilbing tanglaw sa madilim kong mundo, ngunit hindi nila kayang punan ang kawalan ng aking mga magulang. Sa murang edad, natutunan kong maging matibay, dahil alam kong wala akong mahihingian ng tulong sa oras ng aking pangangailangan. Ang aking kahinaan ay itinago ko sa likod ng isang matibay na panlabas na anyo. Sa bawat problema, ako mismo ang naghahanap ng solusyon. Sa bawat sakit, ako mismo ang nagpapagaling sa sarili kong sugat. Naging masigasig ako sa aking pag-aaral, hindi lamang upang makamit ang tagumpay kundi upang patunayan sa aking sarili na ako ay may halaga. Ang kakulangan ng atensyon at pagmamahal mula sa aking pamilya ang nagtulak sa akin upang maging masipag at determinado sa buhay. Sa paaralan, ako ay palaging maingay at palabiro, ngunit sa likod ng aking kasayahan ay isang pusong naghahanap ng pagkilala. Wala akong ama upang turuan ako kung paano maging isang tunay na lalaki, at wala akong ina upang bigyan ako ng lambing sa tuwing ako ay nangangailangan ng pag-aaruga. Sa paglipas ng panahon, natutunan kong tanggapin ang katotohanan na hindi lahat ng pamilya ay buo at hindi lahat ng magulang ay kayang gampanan ang kanilang tungkulin. Ang pangungulila ay naging bahagi na ng aking sistema, ngunit kasabay nito ay ang pagtuklas sa aking kakayahang maging matatag. Sa kabila ng sakit at lungkot, natutunan kong gamitin ito bilang inspirasyon upang magsikap at patunayan sa aking sarili na kaya kong magtagumpay kahit walang suporta mula sa kanila. Gayunpaman, aaminin kong hindi ko pa rin kayang lubusang patawarin ang aking mga magulang. Hindi ko pa rin maialis ang kirot sa aking puso tuwing nakikita ko silang masaya kasama ang kanilang bagong pamilya. Ang sakit ng pagiging "hindi sapat" ay isang sugat na mahirap maghilom. Ang tanging hiling ko lang ay maranasan kahit minsan ang magkaroon ng isang buong pamilya, isang araw lamang na maramdaman kong buo ako.

Sa aking paglalakbay sa buhay, natutunan kong hindi natin maaaring piliin kung sino ang ating mga magulang o kung anong uri ng pamilya ang ating kinalakihan. Ngunit may isang bagay tayong maaaring piliin, ang landas na ating tatahakin sa kabila ng lahat ng sakit at pangungulila. Ang aking karanasan ay nagturo sa akin ng tatlong mahahalagang aral. Una, ang buhay ay hindi patas, ngunit hindi ito nangangahulugan na wala tayong halaga. Pangalawa, hindi natin kailangang magkaroon ng kumpletong pamilya upang maging buo bilang isang indibidwal. Pangatlo, ang tunay na lakas ay hindi nakikita sa pisikal na katatagan kundi sa kakayahang bumangon sa kabila ng matinding pagsubok. Bagaman hindi ko pa lubusang napapatawad ang aking mga magulang, natutunan kong gamitin ang aking sakit bilang lakas. Hindi ako isang pagkakamali, kundi isang indibidwal na may sariling halaga at pangarap. Ang kawalan ng kanilang pagmamahal ay hindi nangangahulugan na ako ay hindi karapat-dapat mahalin. Ako ay lumaki nang mag-isa, ngunit hindi ito nangangahulugan na ako ay nag-iisa sa aking laban. Sa bawat hakbang na aking tinatahak, sa bawat tagumpay na aking nakakamit, patuloy kong ipinapakita sa mundo na kahit wala akong magulang na gumabay sa akin, kaya kong maging matatag, matalino, at matagumpay. Sapagkat ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa pagkakaroon ng isang perpektong pamilya, kundi sa kakayahang ipakita sa sarili at sa iba na ang bawat pagsubok ay may kaakibat na tagumpay at paglago. Sa huli, hindi ko man maranasan ang isang araw kung saan buo ang aking pamilya, alam kong hindi nito mababago ang aking kahalagahan bilang isang tao. Ako ay isang mandirigma ng sarili kong laban, at ako ay patuloy na lalaban upang mapatunayan na ang halaga ng isang tao ay hindi nakasalalay sa pagkilala ng iba, kundi sa sariling pagtanggap at pagpapahalaga sa sarili.